Waar ben jij over 10 jaar?

Onlangs kocht ik een nieuw boek (daarover later meer) over financiële planning en dat soort fratsen. Daarin werd een stappenplan uit de doeken gedaan om je financiële huishouding op orde te krijgen, voor nu, maar ook voor later. En bij stap 1 liep ik meteen een beetje vast. Daar kwam namelijk weer de rotvraag: wat wil je? En waar zie je jezelf over 1, 3, 5 en 10 jaar?

Pfff….

Ik weet het, als je ergens wilt komen, dan is het stellen van doelen onontbeerlijk. En een financieel doel stellen vind ik nog wel haalbaar, zeker als het voor maximaal 2 jaar ofzo is. Maar voor 3, 5 of zelfs 10 jaar? Ik *durf* niet eens goed te bedenken waar ik dan ben.

En volgens de auteur houdt het niet op bij financiële doelen; je moet ook doelen hebben voor je carrière (want: je mogelijkheid om geld te verdienen heeft natuurlijk invloed op bijvoorbeeld vervoegd pensioen, best logisch) en familie (tweeverdieners hebben het anders dan eenverdieners en kinderen zijn duur). De auteur bedacht voor zichzelf bijvoorbeeld dat ze binnen 3 jaar serieus met iemand wilde daten, binnen 5 jaar wilde nadenken over trouwen/verloven, binnen 7 jaar wilde nadenken over kind 1 en binnen 10 jaar over volgende kinderen.

Ik geef haar groot gelijk: als je niets bedenkt, dan overkomt het leven je en zijn er dingen die je later niet zo makkelijk meer terug kunt draaien. Of mis je dingen die je niet zo makkelijk meer over kunt doen. Maar tegelijkertijd vind ik het ook moeilijk om voor mezelf op zo’n lange termijn te denken. Ik ben wel redelijk goed in ‘noodsituaties’, maar niet zo sterk in consequent langetermijnwerk. Tenminste, dat is mijn invulling er dan van.

Toch ga ik straks eens een poging doen. Over 10 jaar ben ik bijna 42 en de komende jaren van mijn leven zullen waarschijnlijk de jaren zijn die voor heel veel veranderingen gaan zorgen. Mijn twenties in mijn thirties, zeg maar. Als ik iets wil, op wat voor vlak dan ook, dan is dit dé tijd. Maar dan moet ik het natuurlijk wel weten!

Maak jij wel eens dit soort plannen? Of heb jij misschien wel altijd een heel duidelijk beeld gehad van hoe je toekomst eruit gaat zien? Ik ben wel heel benieuwd hoe dit voor jullie werkt!

Volg LekkerLevenMetMinder nu ook op Facebook en Google+!

Volg LekkerLevenMetMinder nu ook op Pinterest, Facebook en Instagram!

Deze post kan affiliate-links bevatten. Dit betekent dat ik een commissie krijg als je iets via deze links koopt. Uiteraard kost dit jou niets extra's (soms is het zelfs voordeliger!) en kun je erop rekenen dat ik alleen links opneem van websites of producten waar ik zelf 100% achter sta. Gebruik je deze links voor je overstap, aanmelding of aankoop? Dank je! Je helpt mij dan weer om nóg meer mooie content te kunnen maken!

Lid worden van de Money Mind Academy


Adine @ LekkerLevenMetMinder
Adine @ LekkerLevenMetMinder

Nadat ik in 2010 'wakker' werd met een hypotheek van ruim 400.000 euro, tegen 6% rente, gooide ik het roer om. Ik loste in razend tempo zo'n 70.000 euro af, minimaliseerde stevig én ging bewust kleiner wonen. Op Lekker Leven Met Minder deel ik mijn verhaal en schrijf ik over consuminderen, hypotheken, aflossen, sparen, besparen en zuinig leven, maar ook over financiële vrijheid, rust en mijn zoektocht naar een rijk en tevreden leven.

31 Comments
  1. Je kan dromen over je toekomst maar je eigen toekomst echt bepalen kan je niet omdat er zich zoveel onverwachte zaken kunnen voordoen die je totaal niet kan voorspellen. Ik geloof dus niet in het stellen van doelen tegen een bepaalde datum. Op vele zaken heb je trouwens echt geen of weinig vat bv relatie hebben binnen 5 jaar : wie zegt dat je tegen dan echt iemand ontmoet hebt met wie je een vaste relatie wil ? Het krijgen van kinderen kun je ook niet zomaar vastpinnen op een bepaalde periode. Je kan je job verliezen…..Het leven zit vol verrassingen en vreemde wendingen die je niet in de hand hebt dus zekerheid heb je nooit

    1. Zekerheid heb je absoluut nooit. Alles kan gebeuren, op elk moment. Wat zij overigens aangeeft is: als ze binnen zoveel jaar een relatie wil hebben, dan betekent dat dat ze dus een X aantal jaar daarvoor bewust tijd uit moet trekken voor daten. Dat geeft nóg geen garanties, maar de andere kant van het verhaal is wel dat de liefde van je leven je misschien ook niet zo snel weet te vinden als je geen moeite doet om hem of haar te vinden.

  2. Ik ben dol op lange termijn planningen en doelen! Ook op een "lifetime bucket list" overigens. En nee natúúrlijk komt het er nooit van. Life happens in between.

    Toch vind ik het goed om 10 jaar verder te kijken, al was het maar om het "had ik maar…" gevoel te voorkómen.

    Ik las meerdere artikelen over lessen van hoe mensen op hun sterfbed terugkijken op hun leven en dit was er eentje die bij mij is blijven hangen.

    Ik heb er daar al een paar van, omdat ij als twintiger niet of nooit vooruit keek. Daar begon ik pas mee toen ik "half in de dertig" was en achteraf gezien vind ik dat best jammer….

  3. Afhankelijk van je levensovertuiging en je geloof kun je jezelf ook afvragen of je wel je leven wilt plannen. Als je rustig achterover zit in je tuin en nog eens goed nadenkt over wat je altijd zo belangrijk vindt en of die plannen wel echt zo belangrijk zijn, zijn ze dan echt nog zo belangrijk? Of komen er dan opeens andere dingen in je op. Dingen die misschien nog wel moeilijker zijn dan je plannen. Bewust laten overkomen is minder makkelijk dan onbewust laten overkomen.

    Om te verduidelijken, in mijn relatie met God heb ik de overtuiging dat ik het leven redelijk los kan laten zodat Hij zijn invloed mag uitoefenen. Het staat je natuurlijk geheel vrij dit te negeren, maar wil het je als "nadenkertje" meegeven omdat ik het heel waardevol vindt.

    1. Ik vind het altijd knap dat iemand zoveel vertrouwen heeft in zijn/haar geloofsovertuiging dat in jou geval @Dolf je je leven te laten leiden door God

      Groetjes Sas

    2. Zelfs dan (of misschien wel juist dan) vind ik dat je de verantwoordelijkheid hebt om iets te maken van het leven dat je gegeven is. En dan hoef je je alsnog natuurlijk niet star vast te houden aan doelen, want dan geef je je niet echt over, maar ook dan is het volgens mij niet zo dat je niet een bepaalde richting op kunt willen. En gaat je leven dan niet die richting op; los laten, dan was het idd niet de bedoeling.

  4. Uit ervaring weet ik dat doelen stellen geen zin heeft. Leeft niet in het verleden, ook niet in de toekomst maar in het heden. Als je zonodig een doel wilt stellen, dan alleen met geld en je gezondheid. Want je pensioen en jezelf bedruipen is altijd belangrijk en je leeft dan ook in de dag. Je gezondheid, daar ben je dagelijks mee bezig.

  5. als perfectionist (of iemand met faalangst.. bijna t zelfde :p) ben ik ook niet goed in t formuleren van zulke doelen want je hebt op veel zaken geen invloed.. soms gaat t veel beter dan verwacht en soms slechter.. enige wat ik hoop is dat ik dan nog samen ben met mijn man en 2 kinderen 🙂 hopelijk in ons huidige koophuis en hopelijk gaat t financieel nog net zo goed als nu. en vooral hoop ik dat we nog steeds mogen genieten van de lieve familie die we hebben

  6. Doelen stellen, plannen. Het is de rode draad in jouw blog. Toch lopen de dingen anders.
    Doelen stellen helpen je wel, maar ik lees vaker dat het niet gelukt is. Sommige details wel. Als je vooraf geweten had, dat je vorige relatie voorbij ging, dan had je andere beslissingen genomen.

    Wat ik vooral nu besef met mijn vrije leven, dat ik de dingen nu moet doen die ik altijd al had willen doen.
    Voorheen leefde ik vooral in de ratrace.

  7. Het leven is niet maakbaar… Plannen op deze manier voelt voor mij heel benauwend… Angstaanjagend bijna, alsof er dan geen ruimte meer is om te leven in het hier en nu… Je leven verandert, je plannen en doelen ook… Wel vind ik dat als je nu al weet dat je bijvoorbeeld een wereldreis van een jaar wilt maken, dat je dat dan moet doen voor je kinderen krijgt of als je kinderen nog klein zijn ivm gedoe met school en zo… Ook kun je nu al besissen dat je nooit en te nimmer hoge schulden wilt, of een hypotheek van 4 ton of een grote boot of weet ik wat… Maar echt strak plannen werkt voor mij niet. Mijn leven loopt keer op keer anders dan gedacht en juist dat vind ik nou net zo leuk. Er moet ruimte zijn voor verandering en groei en ach, dan zie je vanzelf waar het leven je brengt!

  8. Ik kan je uit ervaring zeggen dat het leven je toch wel overkomt, alle plannen ten spijt. Leef gewoon, geniet zoveel mogelijk (en stel niets uit) en wees tevereden.

  9. Voor een groot deel eens met het bovenstaande,het leven is maar beperkt maakbaar. Je schrijft echter dat als je nooit iets plant, het leven je vooral overkomt. En daar zit naar mijn gevoel toch wel wat in. Plan de leuke en belangrijke dingen in je leven, organiseer ze zelf als niemand anders het doet, want je bent zo opeens een jaar of 10 jaar verder. En zeker bij financiële zaken is de tijd een machtige factor (tijd + rente bijvoorbeeld, hoewel dat nu met de lage rentestanden even niet zo opgaat natuurlijk). Groeten, Chris

  10. Ik doe aan richtingen. Dus geen vast omlijnd doel. Maar ' graag zou ik een kindje willen' of ' graag zou ik hier willen blijven wonen' of ' graag zou ik een stap zetten in een nieuwe richting voor mijn werk' .
    Zo is er alle ruimte voor andere dingen (die je overkomen) en is er ook ruimte voor mij en mijn wensen.
    Groetjes Puckie

  11. Als je altijd bezig bent met doelen te stellen voor de toekomst vergeet je te leven in het hier en nu.

    Ik plan mijn toekomst niet, ik leef en geniet van iedere dag.
    Ik denk dat er veel mensen zijn die een ideaal nastreven (vaak worden deze idealen onbewust ingegeven door wat de maatschappij van je verlangt) hierbij vergeten deze mensen te leven en te genieten van de klein dingen.

    Groetjes Sas

    1. Alleen in tijd leven die al geweest is of die nog moet komen, lijkt me idd niet goed. Maar sommige dingen zijn wel dingen van de langere termijn, waar je soms al op een eerder moment over na moet denken. Neem bijvoorbeeld een huis kopen, of in ieder geval proberen een gezin te starten: als je daar niets aan doet en 'wacht' tot het je overkomt, is de kans ook groot dat je op een dag wakker wordt en dat het te laat is. Omdat banken je niets meer willen geven vanwege je leeftijd, omdat je teveel van dag tot dag (lees: paycheck to paycheck) geleefd hebt, of omdat je nooit moeite hebt gedaan een partner te vinden of het te laat is voor een zwangerschap. Het is best wel tricky om daar een balans in te vinden; niet alleen kijken naar vandaag, maar ook niet in elke tijd leven, behalve de dag van vandaag.

    2. Daar heb je wel gelijk in, ik neem niet de moeite een partner te zoeken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook liever alleen ben, ik ben denk ik te beschadigd om een eventuele relatie aan te gaan. Het idee om een relatie te krijgen alleen al benauwd me heel erg.

      Maar ik denk idd dat als je een gezin wil je toch een beetje vooruit moet denken. Maar de manier waarop het in dat boek staat is wel heel erg overdreven.

      Ik leef het liefst gewoon van dag tot dag, dat geeft me een enorm vrij gevoel 🙂

      Groetjes Sas

  12. Ik denk dat doelen stellen je kan helpen om niet in het (hebberige) nu te vervallen: zo van ik geef nu alles uit, en kijk later wel hoe het goedkomt. En achteraf spijt hebben.
    Verder denk ik dat je niet te krampachtig aan levensdoelen moet vasthouden. Je kunt het ook anders benaderen.
    Welk doel op korte termijn, welk doel op de middellange termijn en wat wil ik op de lange termijn behaald hebben. Dan zit je niet zo aan een jaartal vast.

    1. vind ik niet eigenlijk. Lange termijn is denk ik eerder 20 jaar. Middellang tussen de 5-10 jaar en korte termijn onder de 2 jaar denk ik.
      In elk geval helpt het mij om niet te denken: oh in 2017 moet ik dit hebben gedaan, want anders past het niet in m'n planning.

    2. Ik snap wat je bedoelt, zo'n datum/jaar erop prikken zou voor mij ook niet ideaal zijn. Aan de andere kant, hoe je het ook indeelt; als je doelen stelt voor een periode (of dat nu X jaar is of je het 'middellang' noemt), dan betekent dat dus dat je in de periode van nu tot en met X ergens naar toe gaat werken. Anders heeft die classificatie geen zin. Als je je plan voor de korte termijn ook over 20 jaar kunt uitvoeren, hoef je het niet in te delen als 'korte termijn', lijkt mij.

      Maar goed, dat is dus iets waar ik zelf ook 'moeite' mee heb (niet dat het me dwars zit, maar meer dat ik het merk): ik realiseer me dat het voor sommige dingen verstandig is om vooruit te denken, maar ben tegelijkertijd huiverig voor er een datum/periode aan koppelen. Alsof het dan vast staat ofzo. Wat natuurlijk ook nergens op slaat, je MOET niets en je MAG altijd aanpassen.

  13. Ik word volgende week vijftig en dat voelt alsof ik ineens tien jaar vooruit schiet in de tijd. Ik voel me veertig en gelukkig schatten mensen mij altijd veel jonger in dan ik ben (of ze zijn gewoon aardig, kan natuurlijk ook 🙂 ).
    Ik leef liever bij de dag, al zijn we wel aan het plannen. Dat we over zesenhalf jaar hypotheekvrij hopen te zijn. Verder houden we een evt emigratie in ons achterhoofd. Emigreren naar een land met een beter klimaat en betere luchtkwaliteit zodat ik gezonder kan zijn dan nu. En dan liefst een land waar het leven goedkoper is dan hier.

  14. Gaat mij niet lukken hoor….heb een hoop plannen voor de toekomst, maar als ik al plannen maak voor een aankomend weekend, gaat het al helemaal anders!! Er komt altijd iets/iemand of wat tussen…en ik kan me heel makkelijk schikken hoor, als het niet linksom kan, dan maar rechtsom.

    Ik kan me ook nog niet druk maken hoe ik het dan financieel zal hebben…geen idee, heb geen glazen bol. Natuurlijk zullen er inkomsten moeten zijn, en ik hoop nog steeds van dezelfde werkgever als nu, maar ook dat kan zomaar anders zijn.

    Nooit wilde ik kinderen, echt ik gruwelde ervan….elke baby die bij mij op schoot werd gezet, begon ook meteen te huilen….Maar…ben toch moeder geworden van 2 schatten van kids en ben er heul wijs mee en zou ze nooit meer kunnen missen!!

    Wel heb ik 1 grote wens/droom en dat is als mijn kinderen groot genoeg zijn zodat ze op zichzelf kunnen gaan wonen, ik met mijn vriend kan emigreren of iig het koudste gedeelte van het jaar nederland ontvluchten naar warmere oorden…..en dat is het enige wat ik zeker weet wat ik eventueel zou willen gaan doen…Voor de rest zie ik de toekomst met plezier tegemoet en ik zie wel wat hij voor mij in petto heeft….

    Ik leef nu het leven dat op dit moment bij mij past, zorg voor mijn kids, werken, en genieten van onze vrije tijd samen….en voor de rest zie ik het allemaal wel….

    Gr. Boukje

  15. Dat is een goede vraag. Eigenlijk sta ik er nooit bewust bij stil, maar heb ik natuurlijk wel bepaalde ideeën en wensen in mijn leven.
    Maar mijn leven loopt zo bizar anders dan dat van andere mensen tegenwoordig, dat ik de meeste wensen ook al uitgekomen zijn; ik ben nu 30 maar ik ben al bijna 12 jaar getrouwd, we hebben 3 schatten van kinderen en mijn man doet zijn hobby als werk.
    Het enige wat nog overblijft is dat ik ander werk wil vinden (loop al 16 jaar bij dezelfde baas) en we willen ons huurhuis binnen 2 jaar gekocht hebben zodat we kunnen aflossen.
    Maar ik ben eigenlijk al heel gelukkig zo, dus de rest loopt zoals het loopt.

  16. Doelen stellen lijkt mij prima. Maar om hier een financiële planning op af te stemmen is heel wat anders. Niemand zal hierin meenemen inkomensdaling door verlies baan of alimentatie betaling als gevolg van echtscheiding. Terwijl dit reuze impact heeft, meer dan de doelen die zijn uitgestippeld

  17. Mijn leven is ontzettend anders gelopen dan ik ooit zou hebben gepland. Maar ik ben er gelukkig mee! Ik ben iemand die wel graag financiële planningen maakt, maar verder leef ik van dag tot dag.

  18. Ooit had ik bergen plannen. Veel ervan zijn prima gelukt en nu woon ik in een geweldig huis, heb twee prachtkinderen, lieve man, financieel goed op orde (niet ontzettend ruim, maar ruim voldoende + toekomst is goed geregeld). Helaas ook heel heftige dingen meegemaakt.
    Nu heb ik het zo goed. Dat is fijn maar soms ook wel beklemmend. Wil ik dan niets meer dan dit? Wil ik niet groeien op mijn werk? Nou, nu dus niet. Ik wil niet meer verantwoordelijkheid, ik kan het werk prima aan en ik ben er goed in.
    Mijn man heeft dan nog sterker en dat botst nog wel eens met zijn baas, vooral tijdens een functioneringsgesprek. Net of je te mat bent en niet je best wil doen voor het bedrijf. Terwijl ze tevreden zijn over hem, de opdrachten die hij doet lopen goed.
    Nee, hij is niet te mat maar het altijd maar moeten groeien en enorme plannen hebben op alle vlakken lijkt wel een verplichting om goed te blijven functioneren.
    Goed is toch gewoon goed? De prioriteit ligt nu bij fijne dingen doen thuis en met plezier je werk doen. Dat is toch fijn?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.